"Η αγαπημένη της γιαγιάς"

Με αφορμή τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Τρίτης Ηλικίας, γνωρίσαμε αρκετούς πίνακες ζωγραφικής με θέμα τον παππού και την γιαγιά. Στα παιδιά άρεσαν πολύ δύο πίνακες, τελικά επιλέξαμε να ασχοληθούμε με τον έναν από αυτούς σε μια ομαδική εργασία. Σχεδίασα το γενικό πλαίσιο....

Τα παιδιά κόλλησαν ψηφίδες για το δέρμα...

 Έκαναν μπαλάκια με μαύρο γκοφρέ χαρτί για τα ρούχα της γιαγιάς...

Κόλλησαν μαλλάκι για τα μαλλιά του παιδιού και βαμβάκι για τα μαλλιά της γιαγιάς...

Παλιό πουκάμισο για την ποδιά της γιαγιάς...

Το οποίο το περάσαμε με στρώση ατλακόλ, για να σκληρύνει και να σταθεροποιηθεί το ύφασμα.

Ένα κομμάτι κόκκινο γκοφρέ για το φουλάρι της γιγιάς και λίγο για τις κάλτσες του κοριτσιού..

 Ενώ παράλληλα άλλα παιδιά χρωμάτιζαν το φόντο...

Κολλήσαμε εφημερίδα για το φόρεμα του κοριτσιού και το χρωμάτισαν τα παιδιά με τέμπερα....

Και ένα κοριτσάκι ανέλαβε να κάνει τα χαρακτηριστικά του προσώπου της γιαγιάς, ενώ ένα άλλο παιδί έκανε το πρόσωπο του κοριτσιού.

Ψηφιδωτό με πλαστελίνη για την επιφάνεια του ξύλου και γκοφρέ χαρτί για τα φρούτα...

Το τελικό αποτέλεσμα!!!

Εμπνευσμένοι από τον πίνακα του Γιώργου Ιακωβίδη: "Η αγαπημένη της γιαγιάς"

Και εδώ μπορείτε να θυμηθείτε την κάρτα που αναμε φέτος για τον παππού και τη γιαγιά μας!!!

Παγκόσμια ημέρα τρίτης ηλικίας- 1 Οκτωβρίου

Κάποιοι ζήτησαν να βάλουμε και σκουλαρίκια στις γιαγιάδες...

Στο εσωτερικό της κάρτας κολλήσαμε το παρακάτω ποίημα:

Θέλω τον παππού και τη γιαγιά κοντούς

Θεέ μου, σε παρακαλώ

τον παππού μου να κοντύνεις,

και γιαγιά πολύ ψηλή

στα παιδιά μη δίνεις.

Εύκολα θέλω να φτάνω

τον παππού και τη γιαγιά,

να μπορώ να τους χαϊδεύω

τ΄ άσπρα, κάτασπρα μαλλιά.

Ο παππούλης κι η γιαγιούλα

θέλω να ‘ναι πιο κοντά.

Όχι να ‘ναι αυτοί στα ύψη

κι εγώ τόσο χαμηλά.

Θέλω να ‘μαστε ίσια, ίσια

και να παίζουμε μαζί.

Έτσι πιο όμορφη θα νιώθω

τη ζωή.

Γι’ αυτό άκουσέ με, Θεέ μου,

κάνε τους και τους δυο κοντούς.

Αυτό πάει να πει γιαγιούλα

και γλυκός - γλυκός παππούς.

Και στην τάξη μας τραγουδήσαμε και μάθαμε το τραγούδι : "Παππουδογιαγιάδες", από το CD του Τάσου Ιωαννίδη: "Οι ρυθμοί και οι αριθμοί". Τους στίχους μπορείτε να τους βρείτε στην περσινή μου ανάρτηση, πατώντας εδώ. 

Μαθαίνω το όνομά μου...

Η ιδέα που ακολουθεί είναι της συναδέλφου μου, που φέτος μοιραζόμαστε την τάξη, κα. Γιώτα Τσιγκρή. Η Γιώτα σχεδίασε τις καρδιές, τα παιδιά της έκοψαν όπως μπορούσαν...έπειτα κόλλησαν το όνομα και το σχολείο. Το σκεπτικό είναι να πάρουν τα παιδιά στο σπίτι την καρδιά με το όνομα και το όνομα του σχολείου και έτσι όλα τα παιδιά να συνηθίσουν τη γραφή του ονόματός τους και να μπορούν να το αναγνωρίζουν μέσα από άλλα. 

Το σχολείο μου...

Κι αφού χθες ετοιμάσαμε τα σχολικά λεωφορεία μας, σήμερα ζωγραφίσαμε το σχολείο μας...

Άλλα παιδιά χρωμάτισαν την αυλή, άλλα τον ουρανό, άλλα σχεδίασαν το σχολείο μας (συστεγαζόμαστε με δημοτικό, γι'αυτό και ζωγράφισαν ένα μεγάλο σχολείο), άλλα ζωγράφισαν μαθητές με τσάντες, άλλα αυτοκίνητα που περνάν έξω από το σχολείο μας και στο τέλος κάναμε τα κάγκελα της αυλής μας...και φυσικά, ένα σχολικό που φτιάξαμε χθες με χάρτινο πιάτο, που μπορείτε να τα δείτε εδώ.

Ήταν και μια καλή ευκαιρία, για να δούμε ποιος και κατά πόσο χειρίζεται καλά το ψαλίδι!

Καμαρώσαμε την εργασία μας στο τέλος...η πρώτη μας ομαδική για φέτος..

Back to school...

Φέτος πίσω στο νηπιαγωγείο μας έφερε το σχολικό....ανυπομονούσαν τα νηπιάκια μας να πιάσουν υλικά στα χεράκια τους...και ξεκινήσαμε με κάτι απλό...

Κόψαμε χάρτινα πιάτα στη μέση και αφαιρέσαμε ένα τμήμα...

 Τα παιδιά έβαλαν κόλλα σε όλη την επιφάνεια και κόλλησαν κίτρινα γκοφρέ χαρτάκια.

Κολλήσανε παράθυρα και ρόδες....

...και επειδή έλειπε ο οδηγός...

...το κάθε παιδί ζωγράφισε τον εαυτό του για οδηγό!

τα περισσότερα παιδιά δεν ξέρουν να γράφουν, οπότε την ετικέτα τους την έγραψα στον υπολογιστή: "ΣΧΟΛΙΚΟ".