Πληροφορίες

Η φωτογραφία μου

Είμαι Νηπιαγωγός, λατρεύω να δημιουργώ και το ίδιο θέλω να καταφέρω και με τους μαθητές μου: να τους μεταδώσω τη διάθεση για δημιουργία και την θετική ενέργεια! Σαν στάση ζωής η ανακύκλωση με χαρακτηρίζει, οπότε δεν θα μπορούσε να λείπει από το σχολείο μου. Έτσι πολλές από τις κατασκευές που κάνω είναι με ανακυκλώσιμα υλικά, άλλες δικές μου ιδέες  και άλλες από διάφορα site.  Αγαπώ πολύ και την τέχνη όμως, οπότε στο σχολείο μου πειραματιζόμαστε με πίνακες ζωγραφικής , με διάφορες τεχνικές.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Συναισθήματα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Συναισθήματα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη, 26 Απριλίου 2018

Το Ντροπαλό χταπόδι- Ενισχύοντας το θάρρος και την αυτοπεποίθηση




Χθες είχαμε την τύχη να μας επισκεφθεί στο Νηπιαγωγείο μας ο Υπεύθυνος Αγωγής Υγείας, κος. Γιάννης Τομπούλογλου και να διαβάσει - αφηγηθεί στα παιδιά μας την ιστορία του ντροπαλού χταποδιού..Η ανάγνωσή του τόσο περιγραφική που περισσότερο με αφήγηση έμοιαζε και κατάφερε να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον των παιδιών.

Στη συνέχεια, ζητήθηκε από τα παιδιά ένα από αυτά να είναι το χταπόδι και ένα η χελώνα. Τα υπόλοιπα παιδιά κουνούσαν τα πλοκάμια τους και περίμεναν τη σοφή χελώνα να τους δώσει τον λόγο για να κάνουν φιλοφρόνηση στο χταπόδι μας. Οι ρόλοι εναλλάσσονταν ανάμεσα σε παιδιά της τάξης.
Δεν μπορούσαμε φυσικά παρά να κάνουμε μια αφίσα με το μπλε χταπόδι, όπου του γράψαμε τα ονόματά μας, και του βάλαμε και έναν κόκκινο φιόγκο για να του θυμίζει τι παθαίνει όταν δεν καταφέρνει να ξεπερνά την ντροπή του, αλλά και ένα μήνυμα κάτω από τον φιόγκο του: "Είσαι  μοναδικός". Κι επειδή τα παιδιά ενθουσιάστηκαν με το μπλε χταπόδι, ζωγράφισαν σε Α4 ό,τι τους έκανε εντύπωση.



























Ένα θεραπευτικό παραμύθι για ένα ντροπαλό χταπόδι, που ξεπέρασε την ντροπή του και απέκτησε φίλους πολλούς. Συγγραφέας του η ψυχολόγος Νένα Γεωργιάδου, εκδόσεις Οξυγόνο.
Το παραμύθι μας συστήνει ένα μπλε χταπόδι που γινόταν κόκκινο κάθε φορά που το πλησίαζε κάποιος και του μιλούσε. Μέχρι που μια μέρα συναντά τη σοφή χελώνα και του δίνει τη λύση στο πρόβλημά του: για να μπορέσει να γιατρευτεί, πρέπει αρχικά να βοηθάει όσους έχουν ανάγκη από βοήθεια και έπειτα, να τους λέει καλές κουβέντες, να κάνει φιλοφρονήσεις.

Πέμπτη, 21 Σεπτεμβρίου 2017

Δράκος Καλοκάρδιος: για να ξεκινήσει η Σχολική Χρονιά με αγάπη!!!



Καλή Σχολική Χρονιά σε όλους τους μαθητές και συναδέλφους!!! 
Τον Δράκο Καλοκάρδιο τον γνωρίσαμε πέρσι και γέμισε με καρδούλες και αγάπη την τάξη μας...
φέτος είναι το πραμύθι εκείνο που μας οδήγησε στην πρώτη μας ομαδική εργασία...
Έκοψα μεγάλες καρδιές , τις οποίες τα παιδιά χρωμάτισαν με τέμπερες. Στη συνέχεια, μιμήθηκαν τον Δράκο Καλοκάρδιο και όπως εκείνος έκανε τυπώματα με την ουρά - καρδούλα , έτσι κι εκείνα έκαναν τυπώματα με τις καρδιές σε ένα άσπρο χαρτόνι.  
Τέλος, γράψαμε το όνομα του κάθε παιδιού πάνω στο τύπωμα που έκανε το καθένα (όσα ήταν στην τάξη δηλαδή, γιατί άρχισαν και οι ιώσεις μας...)










Κυριακή, 11 Ιουνίου 2017

Ουράνιο τόξο: Το τραγούδι μας για τα Συναισθήματα




https://www.youtube.com/watch?v=S6UqhHWYPxY&t=34s

Τελειώνοντας η φετινή χρονιά και κλείνοντας τα Προγράμματά μας, προέκυψε το συγκεκριμένο τραγούδι..
Ως ολοκλήρωση του Προγράμματος Αγωγής Υγείας: "Αξίες και Συναισθήματα γνωρίζω τα Βήματα για τη Ζωή μου αρχίζω".

Οι στίχοι:


Πέμπτη, 1 Ιουνίου 2017

"Στο δέντρο θα έδινα"

 Μιλώντας για τα συναισθήματα και τη χαρά του να δίνεις, διαβάσαμε την ιστορία "Το δέντρο που έδινε" και παρακολουθήσαμε την ιστορία στο youtube, μπορείτε να τη δείτε εδώ.
Και αναλογιστήκαμε τι θα μπορούσαν τα παιδιά να προσφέρουν στο δέντρο, μιας και όταν δεχόμαστε προσφορές, καλό είναι να ξέρουμε και να προσφέρουμε. Σε χαρτόνι 50x70 τα παιδιά έκοψαν, έστριψαν, κόλλησαν και έβαψαν ρολά κουζίνας, τα οποία συνέθεσαν τον κορμό του δέντρου μας. Μετά σε post-it σε σχήμα καρδιάς έγραψαν τι μπορούν να προσφέρουν στο δέντρο και τα κόλλησαν για καρπούς του δέντρου. Τέλος ζωγράφισαν παιδιά και τα κόλλησαν πάνω στο χορτάρι που είχαν χρωματίσει με ξυλομπογιές.
Η εργασία μας είχε τίτλο : "Στο δέντρο θα έδινα"


Παρασκευή, 24 Μαρτίου 2017

"Η εφημερίδα της Επιτυχίας"

Όταν τα σεμινάρια που παρακολουθούμε κατά τη διάρκεια της χρονιάς μας φαίνονται άμεσα χρήσιμα και εφαρμόσιμα μέσα στην τάξη και συνδυάζονται με προγράμματα που πραγματοποιούμε, τα αποτελέσματα είναι μοναδικά! Στην τέταρτη εβδομάδα του διαδικτυακού πολύωρου σεμιναρίου "Θεατροπαίζοντας" και με γνώμονα το υλικό που μας παρέχει η κα. Μπασματζίδου Μαρία, προέκυψε η "Εφημερίδα της Ευτυχίας", γραμμένη από τα παιδιά της τάξης μου. 

Το συγκεκριμένο σεμινάριο συνδυάστηκε με τα "Βήματα για τη Ζωή"...

Η διαδικασία της συγγραφής της Εφημερίδας:

Τα παιδιά χωρίστηκαν σε 4 ομάδες και η κάθε ομάδα συζητούσε και πρότεινε τρόπους για να έχουμε καλύτερες σχέσεις με:
1. Οκογένεια
2. Φίλους
3. Συγγενείς
4. Δασκάλες
Η κάθε ομάδα ασχολήθηκε με μία μόνο από τις παραπάνω κατηγορίες και η μία ομάδα δεν άκουγε τι έλεγε η άλλη. 
Στη συνέχεια, το κάθε παιδί ζωγράφισε μία από τις προτάσεις τους, τις συγκέντρωσα και δημιούργησα τη δική τους ηλεκτρονική "Εφημερίδα της Επιτυχίας"


Παρασκευή, 10 Μαρτίου 2017

Θλίψη-απώλεια- πένθος- Τέχνη και ανακύκλωση




Ένα ευαίσθητο και λεπτό θέμα αγγίξαμε στο νηπιαγωγείο μας αυτές τις μέρες, το θέμα της απώλειας- πένθους. Έναυσμα αποτέλεσε το "Τριαντάφυλλο της αγάπης", της Λίτσας Ψαραύτη,
Στη συνέχεια, παρατηρήσαμε πίνακες ζωγραφικής, με θέμα τη θλίψη, προτάσεις που πήραμε από το βιβλίο "Ο Κήπος των συναισθημάτων του Ν. Ντε Σαλ. και το  "Τοπίο" του Γουναρόπουλου.

Για τους "Γλάρους", τα παιδιά αρχικά περιέγραψαν τον πίνακα, είπαν ότι βλέπουν γκρίζα χρώματα και πουλιά.
"Είναι παράξενος" είπε ο Παύλος, "Νιώθω λύπη" , είπε η Μαργαρίτα, "γιατί δεν έχει ωραία χρώματα, έχει σκούρα χρώματα. Δεν θα το ζωγράφιζα ποτέ.".
"Νιώθω μοναξιά", είπε ο Ορφέας, από τα χρώματά του, η Γκρέτα "στενοχωρημένη", γιατί ένα πουλί είναι μόνο του και όλα τα άλλα μαζί. Θυμήθηκαν τα παιδιά ότι τη χαρά την αποτυπώνουμε συνήθως με θερμά χρώματα και τη λύπη με ψυχρά. 
'Οταν τους ρώτησα τι όνομα θα έδιναν στον πίνακα και ενώ δεν είχα αποκαλύψει ακόμη το όνομα του πίνακα, οι απαντήσεις που πήρα ήταν οι εξής:
"Φόβος"
"Το μοναχικό πουλί"
"Τα πολλά πουλιά"
"Χαρούμενα πουλιά"
"Χαρά"
"Τα λυπημένα πουλιά"
"Η εξαφάνιση των πουλιών"
"Η λύπη των ευχών"
"Πουλί που φοβάται"
"Η λύπη της χαράς"
"Ο πίνακας ενός πουλιού"

Για το "Τοπίο", του Γουναρόπουλου, είπαν ότι ΄χει λίγο κίτρινο, μπλε σκούρο και μαύρο. Έχει "αμμοκίτρινο" και ένα "πούπουλο" (!) στη μέση.
Πώς νιώθεις όταν παρατηρείς αυτόν τον πίνακα:

"Φόβος"
"Λύπη"
"Περίεργα"

Πιθανά ονόματα για τον πίνακα:
"Τα πούπουλα των πουλιών"
"Η ρουφήχτρα που ρουφάει πούπουλα"
"Τα πουλιά της φύσης"
"Τα πουλιά της λύπης"

Όταν ρώτησα τα παιδιά ποιον από τους δύο θέλουμε να δουλέψουμε ομαδικά, είπαν : "Τους γλάρους", έτσι κι έγινε.




Στη συνέχεια κολλήσαμε εφημερίδες , για να μοιάζουν με πουλιά...



Τα παιδιά χρωμάτισαν τα πουλιά με λευκό, μπλε και μαύρο.


Το τελικό αποτέλεσμα της ομαδικής εργασίας μας, σε χαρτόνι 50x70: 




Ο πίνακας:  "Οι γλάροι":


Το βιβλίο το διαβάσαμε την προηγούμενη της ομαδικής εργασίας και αφού τελείωσε η ομαδική θέλησα να δω αν και κατά πόσο θυμούνται την ιστορία και τι τους έκανε εντύπωση, χωρίς να βλέπουν καθόλου το βιβλίο.



Οι αποτυπώσεις των παιδιών: